zaterdag, 3 januari 2026

De afgelopen jaren lijkt er in Nederland en België een ware emigratiekoorts te zijn uitgebroken. Steeds meer mensen kijken over de grens en dromen hardop over een leven elders. Over vrijheid, ruimte, veel zon, lagere lasten en een toekomst buiten Nederland en België. Er zijn inmiddels talloze landenspecialisten, coaches en ervaringsdeskundigen die hun favoriete land aanprijzen als het nieuwe paradijs op aarde.

Hongarije bijvoorbeeld, ooit een land waar het communisme met harde hand regeerde en waarvan de inwoners destijds massaal naar het vrije West-Europa probeerde te vluchten. Nu lijkt de beweging omgekeerd en zweren sommigen Nederlanders bij dit toenmalige dictatoriale Oostblokland.  
Spanje en Portugal worden eveneens omarmd als toevluchtsoord, terwijl dit landen zijn die tot ver in de jaren zeventig onder fascistische dictaturen leefden. Tijdens de coronacrisis lieten zij bovendien zien hoe snel deze historische autoritaire reflexen weer de kop opstaken.

Ook Paraguay wordt regelmatig genoemd als hét beloofde land voor Nederlanders en Belgen die het in Europa niet meer zien zitten. Tegelijkertijd is het confronterend om te zien hoe dat in de praktijk uitpakt, bijvoorbeeld in de vijfdelige VPRO-documentaireserie over Nederlanders die hun geluk in Paraguay beproeven. Journalist Arthur van Amerongen schreef in zijn boek ‘Mambo Jambo’ al kritisch over dit land en met de nodige ironie, op basis van zijn eigen jarenlange verblijf. En momenteel besteedt hij op internet op een amusante wijze opnieuw aandacht aan Paraguay.

En nu duikt ook Mexico steeds vaker op in dit rijtje, als het nieuwe utopia. Mexico als 'veilige haven', als een Plan B, of zelfs als Plan C  (what that may be) en dit is met name bedoeld voor wie wil ‘vluchten’ uit de EU en wat voor land Mexico werkelijk is, blijft in die boodschap niet belangrijk en vaak onderbelicht. 

Maar klopt dat beeld van Mexico als El Dorado wel?

Mexico: droom of realiteit?

Is Mexico werkelijk zo’n ideaal land om te wonen, te investeren of een achtervang (al plan B, C of alle ander letters van het alfabet) te creëren? Ik plaats daar graag een flink aantal kanttekeningen bij.

Deze blogreeks is bedoeld voor mensen die echt serieus nadenken over emigratie naar Mexico, of die serieus overwegen over het aankopen van vastgoed als plan voor later. Mijn doel is niet om af te schrikken want ik hou namelijk erg veel van Mexico, maar om een realistisch, genuanceerd en eerlijk beeld te schetsen. Een beeld dat vaak ontbreekt in de vele lovende verhalen van mensen die iets te verkopen hebben.

Mijn ervaringen zijn gebaseerd op het feit dat ik al mijn hele werkende leven in Mexico woon. Ik ben geboren en opgegroeid in Nederland, maar kwam ook al in mijn jeugd regelmatig in Mexico. Daardoor ervaar ik mijn tweede vaderland van binnenuit, terwijl ik er tegelijkertijd met een typisch Nederlandse blik naar blijf kijken. Ik durf dan ook te stellen dat ik Mexico buitengewoon goed ken, mét alle mooie, warme en fascinerende kanten, maar óók met alles wat schuurt, wringt en structureel problematisch is.

Een jonge en kwetsbare democratie

Wat veel mensen niet weten: ook Mexico heeft, net als Hongarije, Spanje en Portugal, een autoritair verleden. Tot het jaar 2000 was het land zeventig jaar lang in handen van één politieke partij, het was eigenlijk een eenpartijstelsel, vergelijkbaar met menige derde wereld dictatuur. De Mexicaanse democratie is dus relatief jong en nog altijd behoorlijk kwetsbaar.

Daarnaast houden criminele kartels het land al decennialang in hun greep. En dat gaat niet alleen over drugs, maar daar hoort bijvoorbeeld ook het afpersen van winkels en horecazaken bij. Dit komt op veel plekken voor, ook in populaire en ogenschijnlijk veilige gebieden zoals de Riviera Maya, waar toeristische hotspots als Cancún, Playa del Carmen en Tulum liggen.

De minder rooskleurige kanten

In de komende blogs zal ik uitgebreid stilstaan bij onderwerpen die vaak onderbelicht blijven wanneer Mexico wordt gepresenteerd als emigratieland of investeringsparadijs.

Wist je bijvoorbeeld dat je als buitenlander in bekende plaatsen als Mérida, Playa del Carmen en Tulum juridisch gezien nooit eigenaar kunt worden van een huis? Over dat fenomeen wijd ik trouwens een aparte column aan.

Of denk je als 65-plusser die afhankelijk is van AOW en eventueel aangevuld door een bescheiden pensioen comfortabel naar Mexico te kunnen verhuizen? Dan kom je waarschijnlijk van een koude kermis thuis. Mexico heeft namelijk geen sociaalzekerheidsverdrag met Nederland of België, waardoor je zoveel gekort wordt zodat je praktisch geen Nederlands AOW ontvangt. En dan zult dus andere financiële bronnen moeten hebben.

Ook de verblijfsvergunning vormt voor veel mensen een serieuze drempel. Om hiervoor in aanmerking te komen moet je beschikken over een vast netto inkomen van meer dan €4.000 per maand, waarbij je Nederlandse werkgever officieel schriftelijk moet bevestigen dat dit inkomen doorloopt tijdens je verblijf in Mexico. Dit kan eigenlijk allen voor mensen die online hun werk in den vreemden voor hun werkgever kunnen voortzetten maar voor veel beroepen is dat simpelweg niet haalbaar.

En dan is er nog de hardnekkige mythe dat Mexico een goedkoop land zou zijn. De prijzen van levensmiddelen liggen inmiddels op vergelijkbaar niveau als in Nederland. Genotsmiddelen zoals bier en wijn zijn vaak zelfs duurder. Tel daar kosten zoals voor airconditioning, vaste kosten voor je huis, verzekeringen en medische zorg bij op, en het beeld verandert snel.

Daarbovenop komen zaken als corruptie bij de politie, structurele armoede onder grote delen van de bevolking en risico’s waar wij in Nederland en België nauwelijks mee te maken hebben, maar waar je hier in Mexico wél dagelijks rekening mee moet houden.

Liefde op het tweede gezicht

Laat één ding duidelijk zijn: ik hou van mijn tweede vaderland. Mexico is een fascinerend, warm en cultureel rijk land. Maar het is geen land waar je onvoorbereid, met een roze bril en op basis van mooie verhalen naartoe moet vertrekken.

Voor veel Nederlanders is Mexico geen liefde op het eerste gezicht, en dat is niet voor niets. Wie hier een huis wil kopen of een zogenoemd Plan B, of het nu vaak gehoord Plan C,  wil realiseren zonder zich diepgaand te verdiepen in alle beperkingen, risico’s en structurele problemen, begeeft zich op zeer glad ijs.

Liefde voor dit specifieke land ontstaat niet in een paar weken tijdens een vakantie of een 'gelikte' introductiereis. Die groeit alleen wanneer je het land écht en langdurig leert kennen en de bedoel ik minimaal een jaar en dan ook midden in het dagelijks leven. Niet tijdens een korte vakantie vanuit een luxe resort en zeker niet op basis van verhalen van Mexico-adviseurs. En al helemaal niet tijdens een vrijblijvende kennismakingsreis met zogenaamde aantrekkelijke verkooppraatjes van lokale 'swinging' makelaars.

Wie op basis van dat soort indrukken voor Mexico kiest, neemt zeker geen weloverwogen beslissing, maar een risicovolle gok met mogelijk ingrijpende gevolgen.

Kom je als toerist naar Mexico, dan zul je veel van de problemen waar ik over schrijf niet eens zien. Dan is Mexico vooral een schitterende reisbestemming, waar je met plezier op terugkijkt.

Maar wonen of investeren in vastgoed…dat is een heel ander verhaal.

vrijdag, 9 januari 2026

Er is een hardnekkige mythe tegenwoordig onder Nederlanders en Belgen die Mexico als Plan B of zelfs plan C zien is: je regelt even een Mexicaanse verblijfsvergunning, maak je geen zorgen dat lukt je wel.
Niets is minder waar. Mexico staat niet in een rijtje van landen waar je makkelijk en snel een paspoort, staatsburgerschap of een eenvoudige verblijfsstatus krijgt. Dat blijkt volgens verhalen wel te kunnen bij ander landen in de wereld zoals bijvoorbeeld bij  sommige eilanden in de Caraïben maar daar weet ik het fijne niet van. 
Wie hier in Mexico voor enige tijd wil blijven wonen, permanent of op langere termijn en een visum oftewel een residence card wil bemachtigen, moet eerst voldoen aan strenge financiële eisen die voor veel Nederlanders en Belgen een grote verrassing zijn.

Laten we eerlijk zijn: Mexico heeft wel een verblijfsvergunningensysteem, en ja, het is mogelijk om een residentie (verblijfsvergunning) te krijgen. Maar met name de financiële eisen hiervoor zijn aanzienlijk hoger dan de meeste mensen vooraf beseffen. Bovendien zijn deze eisen de laatste jaren elk jaar behoorlijk verhoogd, ook in 2026 nog weer substantieel. Dat zegt iets over hoe Mexico naar nieuwe inwoners kijkt. Je moet dus met veel geld en/of inkomsten kunnen aantonen dat je jezelf kunt onderhouden zonder hulp van de lokale maatschappij. En dat bedrag is zogezegd geen kattenpis!

Wat wordt er gevraagd?

In 2026 moet je voldoen minimaal aan één van twee paden om een tijdelijke verblijfsvergunning aan te vragen:

• Of op basis van een maandelijks inkomen: aantonen dat je een netto salaris hebt van €4.002 per maand. Dit moet aantoonbaar zijn uit loonafschriften, pensioenverklaringen, uitkeringsbewijzen of een vast arbeidscontract; en je moet dit over meerdere maanden kunnen staven via bankafschriften en eventueel door officiële brieven van je werkgever of je pensioenfonds.  
• Of op basis van spaargeld of beleggingen: aantonen dat je een liquide vermogen van minmimaal € 66.693 hebt en dat je minstens 12 maanden onafgebroken op je bankrekening heeft gestaan. Nota bene cryptogeld, vastgoed, goud, bedrijfskapitaal of ander soortig vermogen tellen niet mee, alleen liquide middelen die voor langere tijd aantoonbaar op jouw naam staan. 

Deze bedragen gelden voor de tijdelijke verblijfsvergunning ('Residente Temporal') van één jaar. Dit soorten bedragen klinken al fors, echter dit is nog maar het begin.

Waarom juist dit bedrag?

Je ziet hier een opvallende spanning: Mexico is een land waar de meeste mensen een relatief (zeer) laag inkomen hebben en dat is absoluut een understatement, maar de overheid verwacht dat nieuwkomers wél een hoog significant (doorlopend) inkomen of vermogen kunnen aantonen. Het idee is vrij absurd, namelijk dat migranten geen beroep doen op Mexicaanse sociale voorzieningen, die er eigenlijk helemaal niet zijn, maar dat deze nieuwkomers, met heel veel potentie, hun eigen financiële draagkracht hebben. Die behoorlijke financiële eis klinkt niet onredelijk op papier, maar voor veel Nederlanders en Belgen is het een enorme financiële drempel.

Wat hierbij belangrijk is om te weten:

• Je moet die bedragen over een langere periode kunnen aantonen: Een paar maanden bankafschriften zijn niet genoeg. De eisen zijn gebaseerd op minimaal 6 maanden inkomen door loonafschriften of 12 maanden spaarbewijzen. 
• Alleen traditionele spaarrekeningen worden geaccepteerd. 
• Je kunt deze route niet combineren: je kunt bijvoorbeeld niet €30.000 aan spaargeld én €2.000 per maand inkomen combineren om onder de grens uit te komen. Het of het één of het ander moeten voldoen. 

Hoe loopt het proces?

Het traject is lang en bureaucratisch, het begint bij een Mexicaanse ambassade of consulaat buiten Mexico, bijvoorbeeld in Den Haag of Brussel, waar je de aanvraag moet indienen. Uit verhalen die ik de laatste jaren hoor, blijkt dat men daar steeds strenger is geworden. Aanvragen worden soms afgewezen op gronden die op zijn minst discutabel zijn, of waarbij de motivatie summier blijft en ga dan maar eens in (het Spaans) in discussie. 

Mocht je wél worden uitgenodigd voor een gesprek, dan wordt er ook verwacht dat je dus goed Spaans spreekt en dat wordt door veel Nederlandse of Belgische aanvragers onderschat.

Wanneer je aanvraag uiteindelijk wordt goedgekeurd, ontvang je een visumstempel in je paspoort waarmee je binnen zes maanden naar Mexico kunt reizen om het proces daar voort te zetten.

Eenmaal in Mexico moet je je melden bij het immigratiekantoor (INM) om de procedure af te ronden. Dat betekent opnieuw papierwerk, lange wachtrijen en vaak meerdere bezoeken. Dit deel van het traject staat bekend als traag en weinig transparant.

De eerste verblijfsvergunning wordt afgegeven voor één jaar. Daarna moet je terug naar het immigratiekantoor voor een verlenging, meestal meteen voor drie jaar. Pas na deze lange periode kun je uiteindelijk in aanmerking komen voor een permanente verblijfsvergunning.

Dit alles betekent dat je meerdere keren fysiek in Mexico aanwezig moet zijn om het volledige, stroperige proces te doorlopen. Vrijwel niets kan (volledig) op afstand worden geregeld en dat kan soms voor mensen die Mexico slechts als een Plan B of Plan C zien een struikelblok zijn.
Oh ja, dan moet je natuurlijk ook er nog rekening mee houden dat je reis- en verblijfskosten zult hebben om speciaal hiervoor naar Mexico te komen, laats staan als je met een heel gezin moet komen. 
 
En de kosten?

Niet alleen de financiële toelatingseisen zijn hoog, ook de officiële overheidskosten zijn fors, zeker sinds de verhogingen die in 2026 zijn doorgevoerd.

• De INM-kosten (dat is de Mexicaanse immigratiedienst) voor een tijdelijke verblijfskaart van één jaar bedragen ongeveer 11.140 pesos per persoon (circa €550).
• Voor de verlenging naar een tijdelijke verblijfskaart van drie jaar betaal je ongeveer 21.143 pesos (circa €1.050).
• Voor de laatste stap, het verkrijgen van een permanente verblijfskaart, liggen de kosten rond 13.579 pesos per persoon (circa €675).

In totaal kom je daarmee uit op ongeveer €2.275 per persoon aan officiële overheidskosten om uiteindelijk een permanente verblijfsvergunning te krijgen. Dan kun je zelf uitrekeningen hoeveel jij kwijt zult zijn voor je hele gezin.

Let op: dit zijn uitsluitend de kosten die je aan de Mexicaanse overheid betaalt. Eventuele kosten voor zogenaamde migratieadvocaten, visa-facilitators of andere gelijkwaardig Mexico-adviseurs, mocht je die willen inschakelen, komen hier nog bovenop en kunnen dus oplopen tot vele honderden of zelfs duizenden euro’s bij elkaar

Wat betekent dit voor jouw Plan B of Plan C?

Misschien wel het belangrijkste: als je ál afhankelijk bent van AOW, een klein pensioen of een uitkering, dan is dit onrealistisch om je Mexicaanse verblijfsvergunning zonder aanvullend vermogen te realiseren. Mexico verlangt niet zomaar een basisinkomen; het wil aantonen dat je financieel volledig onafhankelijk bent. Wie permanent verblijf wil, moet écht ruime financiële middelen hebben.

Een waarschuwing die ik niet kan en zeker niet mag weglaten

Tot slot nog dit: er doen in Nederland en België verhalen de ronde dat er snellere of alternatieve manieren zouden bestaan om in Mexico een verblijfsvergunning te krijgen, ook wanneer je niet aan de officiële financiële eisen voldoet. En ja, die routes lijken te bestaan. Via tussenpersonen, zogenaamde juristen of ‘advocaten’ (dit laatste is geen beschermde titel in Mexico) die beweren het systeem te kennen en tegen betaling dingen te kunnen “regelen”.

Ik wil daar heel duidelijk over zijn: deze weg raad ik ten zeerste af!

Wat vaak wordt gepresenteerd als een handige omweg, is in werkelijkheid een juridisch wankele constructie die je vroeg of laat kan inhalen. Dat kan betekenen dat je verblijfsstatus wordt ingetrokken, dat je problemen krijgt met immigratie, of dat je bij een volgende verlenging ineens met lege handen staat. In sommige gevallen heeft dit zelfs geleid tot boetes of een uitzettingsprocedure.

Dat deze praktijken bestaan, zegt vooral iets over de creativiteit van dit soort tussenpersonen en niet over de betrouwbaarheid ervan. Wie zich serieus wil vestigen in Mexico of het land als Plan B of Plan C beschouwt, doet er verstandig aan de officiële en legale route te volgen, hoe omslachtig en frustrerend die soms ook is.

Over deze onwettige constructies, de verhalen die ik daarover van dichtbij heb gehoord en de risico’s die ermee gepaard gaan, zal ik in een apart blog uitgebreider schrijven.

Vrijdag 16 januari 2026

Wie denkt dat Nederland of België bureaucratisch is die gaat pas wat beleven in Mexico. Hier is bureaucratie geen systeem dat soms hapert, maar een dagelijkse realiteit die je leven structureel beïnvloedt. Niet luid, niet dramatisch, maar langzaam en slijpend.

Papier, stempels en tegenstrijdige regels

Mexico is dol op papier, men maakt graag kopieën van kopieën, er zijn talloze formulieren die ingevuld moeten worden, en.... stempels, heel veel stempels, daarbij komen handtekeningen, nog een handtekening en daarna nog veel meer handtekeningen... Wat vandaag voldoende is, blijkt morgen ineens onvolledig. Wat het ene kantoor accepteert, wordt door het volgende resoluut afgewezen. Regels zijn zelden eenduidig, die lijken soms helder, maar worden vrijwel nooit uniform toegepast.

Daar komt bij dat interpretatie vaak belangrijker is dan wetgeving. De persoon achter het loket bepaalt of jouw dossier klopt. Vandaag wel, morgen niet. En uitleg? Die krijg je zelden.

Ik heb dit zelf zo vaak mogen ervaren, bijvoorbeeld bij de SAT, dit is de Mexicaanse belastingdienst of bij de Mexicaanse immigratiedienst (INM). Ik zal je de details besparen, maar ik ben in ieder geval bij beide instanties vele keren geweest in mijn leven geweest en het was nooit en te nimmer een onverdeeld succes.
 
Je zou dit soort taferelen kunnen vermijden door mensen in te huren die je daarbij helpen en zeggen net een “snellere weg” te kennen. Mijn advies is om dat nooit te doen, want dat blijken meestal malafide praktijken te zijn en als het achteraf blijkt, dat kan pas soms na jaren zijn, dat het niet via de officiële weg gedaan is dan zijn jouw rapen pas gaar. 
 

‘Mañana’ als systeem

Het beruchte mañana (oftewel in het Nederlands 'morgen') is geen grap, maar een mentaliteit. Afspraken worden verplaatst, dossiers blijven liggen, terugbelverzoeken verdwijnen in het niets. Niet uit onwil, maar omdat urgentie in Mexico anders wordt beleefd.

Voor Nederlanders en Belgen, gewend aan voorspelbaarheid en deadlines, is dit slopend. Je leert plannen loslaten, maar betaalt daarvoor met een permanent gevoel van onzekerheid. Je weet nooit of iets écht geregeld is, of slechts tijdelijk “in behandeling” is.

Waarom dit mentaal zwaar weegt

Bureaucratie raakt je autonomie. Je bent afhankelijk van anderen, van systemen die je niet begrijpt en niet kunt afdwingen. Dat kost energie. Dag na dag, jaar na jaar.

Wie hier woont, leert niet hoe het systeem werkt, maar hoe je ermee om moet gaan zonder gek te worden. En dat vraagt mentale flexibiliteit die niet iedereen bezit.

Vrijdag, 23 januari 2026

De laatste tijd hoor ik het steeds vaker, in gesprekken met Nederlanders hier in Mexico, in mij e-mailwisseling, op Nederlandse websites en in Nederlandstalige podcasts: Ga naar Mexico voor je ideale plan B. Soms zelfs hoor ik tegenwoordig de kreet Mexcico als plan C (what that may be?). Alsof het leven soort een nooduitgang heeft die je alvast kunt reserveren, voor het geval dat.

Dan moet ik altijd denken aan een uitspraak van de beroemde acteur Arnold Schwarzenegger:  “If you have a Plan B, you don’t really believe in Plan A.”

En hoe langer ik in Mexico woon, hoe meer ik zie hoe waar die uitspraak is.

Want wat betekent het eigenlijk als mensen sinds kort al bezig bent zijn met een zogenaamd Plan C? Volgens mij bekent het, dat je gedachten enorm versnipperd zijn. Dat je nergens echt weet waar je staat. Dat je met één voet in het heden blijft en met de andere alvast vooruit vlucht en dat je vervolgens daarvoor al weer een nooduitgang voor aan het zoeken bent. Je bouwt niets op, je houdt alleen alle opties open. En dat voelt misschien veilig, maar het is vaak het begin van innerlijke onrust.

Mexico als noodscenario

Mexico wordt steeds vaker gepresenteerd als zo’n Plan B of zelfs als zo'n vaag Plan C. Mexico is dan slechts een veilige haven, een soort alternatief voor “als het misgaat in Europa”. Het klinkt instantantie logisch en bijna verstandig; zon, ruimte, een ander systeem, afstand tot Brussel en Den Haag. Maar Mexico is geen nooduitgang, het is geen wachtkamer en het is al helemaal geen verzekering.

Mexico is een land dat iets van je vraagt. Elke dag opnieuw.

De handel in onzekerheid

Wat mij steeds meer begint te storen, is hoe het Plan B-denken wordt verkocht. Mooie websites, geruststellende woorden, grote beloftes; vrijheid, veiligheid, autonomie! Vaak wordt gebracht door adviseurs die zelf comfortabel in Nederland of België zitten, maar precies denken te weten wat goed is voor mensen die twijfelen, bang zijn of zich ontheemd voelen. Ik noem dat geen begeleiding, ik noem dat handel in onzekerheid.

Er wordt eerst een probleem geschetst: “Nederland is niet meer veilig”, “Europa glijdt af”, “je moet nú handelen” en vervolgens wordt er een oplossing aangeboden. Toevallig precies in de vorm van vastgoed, een residency-constructie of een investering waar iemand anders aan verdient.

Dat zijn mijns inziens valse profeten, oftewel ordinaire verkopers.

Plan B en Plan C als verdienmodel

Plan B klinkt verstandig en Plan C klinkt voorbereid.

Maar in de praktijk zie ik vaak iets anders: mensen die geen keuze durven maken, maar wel het gevoel willen hebben dat ze “iets geregeld hebben”. Een huis in Mexico of minimaal een Mexicaanse verblijfsstatus, dit alles als een ultieme achtervang. Wat men daarbij vergeet: emigreren is geen verzekering, het is een levenskeuze. En die kun je niet half maken. Wie Mexico kiest zonder het echt te kiezen, komt zichzelf hier vroeg of laat keihard tegen.

The inconvenient truth

De ongemakkelijke waarheid is dat emigreren geen oplossing is voor innerlijke onrust. Wie zijn leven thuis niet op orde heeft, neemt dat leven gewoon mee in het vliegtuig, inclusief angsten, verwachtingen en teleurstellingen. 
En Mexico vergroot dat alleen maar uit. Dit land is warm (geregeld zeer warm), chaotisch, intens, confronterend en soms meedogenloos eerlijk. Het dwingt je om aanwezig te zijn in je keuzes. Er is hier geen systeem dat alles opvangt, er is geen vangnet dat het gladstrijkt als het tegenzit.

Terug naar Plan A

Misschien moeten we stoppen met praten over letters, maar weer beginnen bij de kern.

Waar geloof je écht in? Wat wil je opbouwen? En wat ben je bereid op te geven?

Wie Mexico kiest, zou dat moeten doen als Plan A, heel bewust. Niet als achterdeurtje, niet als verzekering en niet als marketingverhaal.

En wie dat niet kan, is misschien niet toe aan Mexico, maar aan eerlijkheid tegenover zichzelf.

dinsdag, 3 februari 2026

Identiteit en onzichtbare ankers

We onderschatten vaak hoeveel van onze identiteit verbonden is aan wat we doen. Werk, opleiding, ervaring, reputatie, het zijn thuis in Nederland onzichtbare ankers. In Mexico raken veel van die ankers los, vaak in één klap. 

Diploma’s zonder gewicht

Nederlandse diploma’s tellen hier in Mexico weinig tot niets. Werkervaring uit Nederland of België maakt indruk, maar opent zelden deuren, je netwerk is weg en je referenties zijn onbruikbaar. En zelfs als je financieel onafhankelijk bent in Mexico, merk je dat je positie fragiel is. Je bent in Mexico opeens afhankelijk van voor jou onbekende regels, vergunningen, lokale tussenpersonen en soms simpelweg van de welwillendheid van anderen.

Van expert naar buitenlander

Voor sommige mensen is de stap naar Mexico bevrijdend, maar voor de meesten is het confronterend. Zeker voor wie in Nederland een duidelijke professionele identiteit had. Hier ben je opnieuw “iemand die hier woont”. Niet meer de expert, de manager, de ondernemer met status, maar een 'vreemde' buitenlander die zijn weg in Mexico probeert te vinden.

Afhankelijkheid in kleine dingen

Dat statusverlies sluipt erin. Het zit in kleine dingen: niet serieus genomen worden bij Mexicaanse instanties, afhankelijk zijn van een adviseur, een makelaar of een zogenaamde 'advocaat', niet zelf kunnen onderhandelen omdat je de gewoonweg (amper of geheel niet) de taal spreekt of de kennis van de ongeschreven codes mist. Je Nederlandse of Belgische autonomie wordt ingeruild voor Mexicaanse afhankelijkheid.

Ook voor Plan B- en Plan C-denkers

Dit geldt misschien nog wel sterker voor mensen die Mexico zien als een Plan B of Plan C. Juist zij komen zichzelf hier vaak het hardst tegen. Omdat ze gewend zijn aan controle, overzicht en slagkracht in hun eigen land. In Mexico merken ze dat hun opgebouwde status, netwerk en vanzelfsprekend gezag hier geen automatische waarde hebben. Een achtervang in vastgoed of een residentie op papier beschermt je bezit, maar niet je identiteit. Wie hier langere tijd verblijft, ervaart vroeg of laat dat hij opnieuw positie moet opbouwen, in een cultuur die niet de zijne is. Dat vraagt meer veerkracht dan men vooraf inschat.

Donderdag, 12 februari 2026

De droom van een kustwoning

Stel je voor: je staat op het punt een huis te kopen aan de kust van de Riviera Maya; je bekijkt met veel interesse projecten in Tulum, Akumal, Playa del Carmen. Je idee is een Plan B, misschien zelfs Plan C, dus in eerste instantie investeerder je in vastgoed niet om er permanent te wonen, maar als zogenaamde achtervang. In de eerste plaats om te verhuren aan toeristen, dus als een investering die zichzelf zou moeten terugverdienen. De zon, de zee, het witte strand, het plaatje is compleet. En mocht de grond in Nederland te heet onder je voeten worden dan kan je naar jouw mooie huis hier aan de andere kant van de oceaan, dit klinkt te mooi om waar te zijn. 

Vertrouwen in het verkooppraatje

Je wordt daarbij geholpen door enthousiaste Mexico-kenners en lokale makelaars, sommigen spreken tegenwoordig zelfs Nederlands en dat schept vertrouwen. Ze laten je foto’s zien van azuurblauw water, wuivende palmen en stranden die rechtstreeks uit een reisbrochure lijken te komen.

Wat er niet bij verteld wordt, of slechts terloops, zijn de details die pas belangrijk worden zodra je er afhankelijk van bent.

Het detail dat alles verandert

Een van die details heet sargassum, dit is een weelderig zeewier dat de afgelopen jaren in steeds grotere hoeveelheden aanspoelt langs de Caribische kust van Mexico. Soms seizoensgebonden, soms maandenlang onafgebroken. Het vormt dikke, bruine tapijten op het strand. Het rot, het stinkt naar zwavel en maakt zwemmen in het zeewater onmogelijk. De zee in de Riviera Maya wordt troebel en onaantrekkelijk, het idyllische bountystrand verandert in een modderige, stinkende randzone.

Voor wie hier woont, is het vervelend, maar voor wie hier investeert voor de toeristenverhuur, kan het desastreus zijn.

Toeristen boeken geen nuance

Toeristen komen niet voor (vervelende) nuance, ze komen voor dat beeld dat hun is verkocht. Zodra stranden onbruikbaar worden, gaat dat nieuws razendsnel rond. Reviews verschijnen. Foto’s circuleren vliegensvlug op internet en klachten stapelen zich op; “Het Strand onbegaanbaar", “Zee stinkt",  “Je kunt er niet zwemmen!”

En dan blijven nieuwe boekingen voor je prachtige appartement in Tulum of Playa del Carmen uit.

Geen incident, maar een patroon

Het probleem is dat sargassum geen incident meer is, maar een terugkerend fenomeen. En nee, het irritante vieze zeewier is niet “even weg te scheppen”. Gemeenten en hotels doen pogingen, maar de schaal is vaak groter dan de middelen die ze tot hun beschikking hebben. 

Bovendien verschilt het Sargassum sterk per locatie: het ene strand ligt vol, het andere blijft soms relatief schoon. Dat verschil kan letterlijk een paar honderd meter zijn en dit bepaalt het succes of falen van jouw investering. Maar op mazzel en geluk kan je niet 'bouwen'.

Wat niet verkoopt, wordt verzwegen

Wat mij daarbij opvalt, is hoe vaak dit onderwerp wordt geminimaliseerd in verkoopgesprekken: “Het valt wel mee", “Ach het is maar tijdelijk”, “Volgend jaar is het vast veel minder.” Dat kan allemaal waar zijn of helaas niet. En dat is precies het probleem: onzekerheid verkoopt slecht, dus wordt ze liever verzwegen.

Een verdienmodel zonder controle

Als je een huis koopt in de kustregio bijvoorbeeld in Tulum of Playa del Carmen met het idee dat verhuur aan toeristen dat jouw financiële vangnet is, dan koop je geen emotie, maar een verdienmodel. En elk verdienmodel staat of valt met factoren waar je geen controle over hebt.

Sargassum is er daar één van en dat is niet de minste.

zondag, 22 februari 2026

De projectie van een nieuw begin 

Iedere emigratie begint met een projectie: Mexico als tegenbeeld van wat men achterlaat: minder regels, meer vrijheid, meer menselijkheid. In het begin klopt dat beeld vaak ook. Het nieuwe leven voelt lichter, eenvoudiger, kleurrijker en problemen lijken kleiner in de Mexicaanse zon. Of zoals André van Duin zingt: “Alles ziet er mooier uit als de zon schijnt.” 
En het fantastische Mexicaanse gevoel werd ook ooit bezongen door de Zangeres Zonder Naam waar het begin van haar lied begon met de regels "Ik ben naar mexico gekomen, het land van liefde en van zon, 't was in de schaduw van de bomen, dat net als in dromen een sprookje begon". 
Kortom Mexico als de ideale zonnige idylle. 

Wanneer de glans verdwijnt 

Maar er komt altijd een moment waarop de droom zijn glans verliest, niet abrupt, maar heel geleidelijk. De dagelijkse realiteit neemt het over; Bureaucratie, onbetrouwbaarheid, kleine frustraties stapelen zich op. Wat in Mexico eerst “cultureel charmant” was, wordt vermoeiend en wat eerst exotisch leek, wordt gewoon. 

Escapisme of overtuiging? 

Dat moment is cruciaal, want dan blijkt of iemand werkelijk in Mexico wil léven, of het land vooral gebruikte als ontsnapping of als een Plan B of Plan C. Mexico is geen pauzeknop, het is een volwaardig land met eigen problemen, spanningen en beperkingen. Wie zijn oude leven in Nederland of België ontvlucht, komt hier in Mexico vroeg of laat zichzelf weer tegen. 

De breuklijn in verwachtingen 

Voor sommigen begint dan een filosofisch en psychische verdieping: ze laten het idee van de droom los en maken ruimte voor realisme. Anderen blijven vasthouden aan het oorspronkelijke beeld, raken gefrustreerd en verbitterd. Niet omdat Mexico veranderd is, maar omdat hun romantische verwachting onhoudbaar was. 

Van droom naar werkelijkheid 

De dag dat Mexico geen droom meer is, maar gewoon leven, is geen mislukking. Het is een keerpunt en dat moet je je eigenlijk vooraf realiseren.  

.

zondag, 1 maart  2026

Wie met het idee speelt om Mexico als Plan B en C te zien, onderschat vaak één fundamenteel aspect: de afstand. Niet alleen in kilometers, maar in alles wat daarbij komt kijken. Mexico is geen land waar je “even” heen en weer reist. Het is geen plek waar je op vrijdagmiddag besluit naar familie te vliegen en zondagavond weer thuis bent. De afstand is echt, fysiek, praktisch en mentaal. 

Sinds kort zijn de rechtstreekse vluchten vanuit Brussel Zaventem geschrapt. Of en wanneer die terugkomen, is onduidelijk. Dat lijkt misschien een detail, maar het zegt veel. Je bent volledig afhankelijk van de luchtvaart. Mexico bereik je uitsluitend per vliegtuig, en een vlucht duurt gemiddeld zo’n elf uur. Dat is geen korte reis, geen comfortabele pendel. Het is een serieuze onderneming, elke keer opnieuw. 

Even op bezoek bestaat niet meer 

Voor veel Nederlanders en Belgen is dat een schok die pas later indaalt. Familie en vrienden blijven in Nederland of België, maar “even langsgaan” zit er niet meer in. Elk bezoek moet gepland worden, vrijgenomen, betaald, voorbereid. En andersom geldt hetzelfde: ouders die ouder worden, kinderen die belangrijke momenten meemaken, vriendschappen die langzaam verwateren omdat de afstand simpelweg te groot is. 

Ik merk dat veel mensen tegenwoordig juist op zoek zijn naar een plek die snel bereikbaar is. Een land waar je binnen een paar uur kunt zijn, mocht er iets gebeuren. En dan rijst vanzelf de vraag: wie garandeert dat het luchtruim altijd open blijft? De afgelopen jaren hebben laten zien hoe kwetsbaar internationale verbindingen zijn. Een mondiale crisis, geopolitieke spanningen, pandemieën, vulkaanuitbarstingen, het kan allemaal invloed hebben op vliegverkeer. 

In zo’n scenario is Mexico ineens niet alleen ver weg, maar onbereikbaar. 

Het tijdsverschil dat langzaam weegt 

Wat vaak wordt vergeten, is het tijdsverschil. Tussen Nederland en Mexico zit gemiddeld zeven tot acht uur, afhankelijk van zomer- en wintertijd. Dat lijkt op papier overzichtelijk, maar in het dagelijks leven hakt het erin. Wanneer jij ’s ochtends opstaat, is het in Nederland al middag. En als jij ’s avonds eindelijk tijd hebt om te bellen, liggen mensen in Nederland al te slapen. 

Even spontaan bellen zit er niet meer in. Contact wordt gepland, gehaast of uitgesteld. Bij noodgevallen voelt dat extra wrang: je wordt wakker met berichten die al uren oud zijn, of hoort pas laat dat er iets is gebeurd. Dat constante gevoel van “achterlopen” of “er net naast zitten” doet meer met je dan je vooraf denkt. 

Voor mensen die nog werken voor Nederlandse opdrachtgevers of bedrijven, is het tijdsverschil bovendien een structurele belasting. Vergaderingen in de nacht, deadlines die jou slapeloze nachten geeft, en het gevoel dat je altijd moet schakelen tussen twee werelden die niet synchroon lopen. 

Spanje en Portugal zijn een ander verhaal 

Ik begrijp heel goed waarom veel Nederlanders tegenwoordig voor Spanje of Portugal kiezen. Dat is een totaal andere orde van afstand. Met de auto naar Spanje rijden is vermoeiend, maar mogelijk. In anderhalf uur vliegen sta je in Valencia. Geen lange vluchten, geen jetlag, geen douanecontroles. Je stapt het vliegtuig uit en loopt door het Schengen-akkoord zo door. 

In Mexico is dat anders. Na aankomst begint het pas. Lange rijen bij de douane zijn eerder regel dan uitzondering. De laatste keer stond ik zelf bijna vier uur te wachten, en dat terwijl ik een permanente verblijfsvergunning heb. Het maakt weinig verschil. Je staat gewoon in de rij. 

En geloof me: dat is nog altijd beter dan de keren dat ik via de Verenigde Staten moest reizen, waar ik een overstap had. Dan mag je het hele douaneproces twee keer doorlopen. Tegen de tijd dat ik uiteindelijk thuiskwam in Playa del Carmen, was ik letterlijk gebroken. En dan heb ik het nog niet eens over mensen die niet in de buurt van de luchthaven wonen, maar na aankomst nog twee of drie uur moeten rijden naar hun huis, hun droomplek, hun Plan B of C-appartement. 

Afstand vraagt offers 

Mexico vraagt offers. Niet alleen financieel of cultureel, maar ook emotioneel en praktisch. Je moet bereid zijn om ver weg te zijn. Om niet direct beschikbaar te zijn. Om te accepteren dat je bij noodsituaties niet zomaar in het volgende vliegtuig kunt stappen — of dat dat vliegtuig er misschien helemaal niet is. 

Dat betekent niet dat Mexico geen prachtige plek kan zijn. Maar het betekent wel dat je dit aspect niet mag wegpoetsen of romantiseren. Wie Mexico kiest, kiest bewust voor afstand. Voor afhankelijkheid van vliegverkeer. Voor leven in een andere tijdzone. 

Als Plan B of C voelt Mexico voor sommigen aantrekkelijk: zon, ruimte, een ander leven. Maar een Plan B moet er ook zijn als het misgaat. En juist dan spelen afstand én tijdsverschil een hoofdrol. Daar moet je als Nederlander of Belg écht bij stilstaan. 

zaterdag, 7 maart  2026

Ik hoor het best vaak tegenwoordig. Nederlanders, en ook Belgen, die dromen van een nieuw begin in een ander land. Niet alleen voor zichzelf, maar met een groep gelijkgestemden, off grid en zelfvoorzienend. Terug naar hoe het “vroeger” was.

Een plek waar je weer gewoon Sinterklaas viert met zwarte Pieten. Waar Pasen gewoon Pasen heet en geen lentefeest. Waar op oudejaarsavond vuurwerk de lucht in mag zonder discussie. Waar normen en waarden nog helder zijn.Waar kinderen veilig buiten spelen en buren elkaar kennen.

En waarom dan niet in een Nederlandstalige community? Met mensen die dezelfde taal spreken, dezelfde jeugdherinneringen hebben, dezelfde culturele bagage delen.

Het klinkt bijna paradijselijk. Een hemel op aarde. Terug naar eenvoud, overzicht en naar controle.

De aantrekkingskracht van het ideaal

In Mexico zijn er daadwerkelijk initiatieven. Door Nederlanders, maar ook door Duitsers, Fransen en andere Europeanen. Complete dorpen in ontwikkeling. Holistisch. Antroposofisch. Autarkisch. Zelfvoorzienend. Met gemeenschappelijke tuinen, eigen energievoorziening en gedeelde idealen.

Op papier is het prachtig, en vaak begint het ook oprecht. Met enthousiasme. Met gedeelde frustratie over Europa. Met het gevoel: wij gaan het anders doen.

Maar hier komt het ongemakkelijke deel.

De realiteit van mensen

Historisch gezien is het zelden gelukt om op puur vrijwillige basis een utopische gemeenschap duurzaam in stand te houden. In Mexico hebben in het verleden onder andere Duitse en Italiaanse groepen geprobeerd hechte kolonies of gemeenschappen op te zetten. Sommige hielden het een tijd vol, vaak onder zware economische druk of een sterke religieuze structuur. Maar veel initiatieven vielen uiteen.

Waarom? Omdat mensen geen blanco blad zijn en iedereen met zijn eigen rugzak komt.
Iedereen heeft zijn eigen overtuigingen, eigen verwachtingen en eigen gevoeligheden.

Wat begint als “wij denken hetzelfde” blijkt in de praktijk vaak “wij verschillen toch meer dan gedacht”.

De één wil strikte regels, de ander maximale vrijheid. De één wil traditie herstellen, de ander wil juist experimenteren.De één werkt zich uit de naad, de ander doet neemt het rustiger aan. En samenwerken, echt samenwerken, is moeilijker dan we denken.

Nostalgie is geen fundament

Wat mij opvalt, is dat veel van deze plannen voortkomen uit nostalgie. Een verlangen naar hoe het was, of hoe men dénkt dat het was. Onze voorouders. De gemeenschap. De saamhorigheid.

Maar onze voorouders leefden niet in een idyllische Instagram-variant van het verleden. Zij leefden in een tijd met minder keuze, minder mobiliteit en vaak minder individuele vrijheid. Gemeenschappen hielden stand door noodzaak, religie of economische afhankelijkheid, niet alleen door romantiek.Op puur vrijwillige basis, met moderne individuen die gewend zijn aan autonomie en zelfbeschikking, blijkt het bijzonder lastig om langdurig één koers te varen.

Mexico is geen leeg canvas

Wat ook vaak wordt vergeten: Mexico is geen leeg land waar je “even” een nieuw Nederland kunt neerzetten. Het is een land met een eigen cultuur, eigen wetten, eigen sociale structuren, eigen gevoeligheden. Je kunt hier wonen, bouwen of investeren.

Maar je kunt niet doen alsof je je eigen parallelle samenleving opricht zonder invloed van de omgeving. Dat botst vroeg of laat.

Idealistisch of realistisch?

Ik zeg niet dat gemeenschappen per definitie gedoemd zijn te mislukken. Kleine initiatieven kunnen werken, zeker als verwachtingen helder zijn en leiderschap sterk is.

Maar het idee dat je met een groep gelijkgestemden eenvoudig een nostalgisch Nederland of België kunt herstarten onder de Mexicaanse zon, dat is vaak meer droom dan realiteit. En dromen zijn prachtig. Zolang je ze niet verwart met een solide levensplan.

maandag, 16 maart  2026

Er zijn behoorlijk wat haken en ogen bij het kopen van vastgoed in Mexico, met name wanneer dit gebeurt in het kader van een Plan B of het overwegen van investeren en rendementsverwachtingen. Het verhaal is misschien confronterend, maar het is wel gebaseerd op de realiteit. 

Waarom eigendom aan de kust niet mogelijk is
In populaire kustplaatsen aan de Riviera Maya, zoals Tulum, Puerto Morelos en Playa del Carmen, kunnen Nederlanders en Belgen geen eigendomsrecht verkrijgen zoals wij dat in Nederland kennen. Wat er ook beweerd wordt door Mexico-adviseurs of makelaars, een eigendomsrecht vergelijkbaar met dat in Nederland bestaat hier simpelweg niet. Laat je daar dan ook niets over wijsmaken.

De oorzaak hiervan ligt in de Mexicaanse geschiedenis. Na de oorlog met de Verenigde Staten in de negentiende eeuw verloor Mexico grote delen van zijn grondgebied. Om herhaling te voorkomen is meer dan 100 jaar geleden wettelijk vastgelegd dat land binnen honderd kilometer van de grens en vijftig kilometer vanaf de kust niet direct aan buitenlanders mag worden verkocht. En laat dat nu precies de gebieden zijn waar de meeste buitenlandse kopers zich op richten.

In theorie kun je als buitenlander wel volledig eigendom verkrijgen in het Mexicaanse binnenland. Dit gebied bestaat echter grotendeels uit jungle en kleinere dorpen met een inheemse bevolking. Voor veel Europeanen zijn dit geen locaties waar zij zich gemakkelijk thuis voelen of waar zij willen investeren.

De fideicomiso, oftewel de vaak verkochte omweg
Om die reden komen veel adviseurs en makelaars met een zogenaamd alternatief: de fideicomiso. Dit is géén eigendom, maar een juridische constructie waarbij een Mexicaanse bank een trust voor jou opricht en beheert.

De trust wordt juridisch eigenaar van het vastgoed. Jij bent als koper de begunstigde van die trust en krijgt het recht om het vastgoed te gebruiken, te verhuren en, onder voorwaarden, te verkopen. Dat klinkt voor velen als eigendom, maar juridisch is het iets fundamenteel anders: de bank blijft de formele eigenaar.

In het Nederlandse recht kennen we een dergelijke constructie niet. Hoewel Nederland de fideicomiso erkent via een verdrag met Mexico, betekent dat niet dat de fiscale behandeling eenvoudig is. Het vermogen dat je in deze constructie onderbrengt, kan onderhevig zijn aan veranderende belastingregels in Nederland (bijvoorbeeld in Box 3), terwijl je tegelijkertijd in Mexico aan fiscale verplichtingen moet voldoen. Dit leidt in de praktijk vaak tot dubbele administratie en een aanzienlijke hoeveelheid papierwerk. Dat zijn aspecten die in verkoopverhalen zelden worden benadrukt.

De kosten van een fideicomiso
Naast de juridische en fiscale complexiteit brengt de fideicomiso ook terugkerende kosten met zich mee. De trust wordt opgezet via een financiële instelling die verplicht betrokken blijft bij de constructie.

De oprichtingskosten liggen doorgaans tussen de duizend en drieduizend euro. Daarnaast betaal je jaarlijks een vergoeding aan de bank, vaak rond de duizend euro. De fideicomiso heeft een looptijd van vijftig jaar en moet daarna worden verlengd, opnieuw tegen kosten en voorwaarden.

Ten slotte
Laat je dus niet verleiden door mooie verkooppraatjes of geruststellende woorden als ‘eigendom’. Aan de Mexicaanse kust koop je geen vastgoed zoals in Nederland, je koopt een constructie met alle bijbehorende risico’s en verplichtingen. Dat is geen kwestie van mening, maar van wetgeving. Wie dat verschil niet scherp ziet, loopt het risico een dure misvatting te kopen.